Categories for Διάφορα

ΤΟ ΜΥΘΙΚΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ

22 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

Tο μυθιστόρημα το »Mυθικό Aνάκτορο» περιγράφει γεγονότα της δεκαετίας του ’80, λίγο πριν το τέλος του δικτάτορα στην Aλβανία. Δίνει σκηνές από την οικογενειακή οικονομική, πολιτική και πνευματική ζωή των Bορειοηπειρωτών. »Tο μυθικό ανάκτορο» είναι η θλιβερή ιστορία των ανθρώπων με ευγενικές προθέσεις κι όνειρα που αισθάνονται παγιδεμένοι στο λαβύρινθο της ζωής. Oι κεντρικοί ήρωες είναι διανοούμενοι. Eίναι η τρίτη γενιά ύστερα από των παππούδων του και των πατεράδων του ’40. Γεννημένοι πίσω από συρματοπλέγματα, βιώνουν το δράμα της φυλής που κινδυνεύει να χαθεί, την πικρή επίγνωση, ότι είναι ανίκανοι ν’ αντιδράσουν στο κακό όπως στην περίπτωση του συγγραφέα Πέτρου Bλαστόπουλου και του ζωγράφου Δημήτρη Xελινού.
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΜΑΥΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

20 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ


Ας μη βρέξη ποτέ
το σύννεφον και ο άνεμος
σκληρός ας μη σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει …

Οι σπουδαστές του Μαύρου Λόχου έκλεισαν τα βιβλία, άφησαν πίσω τους την ήσυχη ζωή στις ξένες χώρες που κατοικούσαν και αναζήτησαν τη δόξα στον αγώνα γιά την ελευθερία της πατρίδας.
Επέλεξαν έτσι τον δρόμο της δύσκολης ηθικής της αριστοκρατίας. Γιατί όποιος θέλει να επιβάλλει τη θέλησή του στον κόσμο, πρέπει να επιβληθεί στην ύλη προσθέτοντας στο περιεχόμενό της μορφές που προκύπτουν από το ανώτερο πνευματικό επίπεδο. Η αριστοκρατική ηθική στηρίζεται στην ικανότητα να μπορεί κάποιος να δράσει εναντίον των συμφερόντων του, να αποδείξει πως δεν τον καθορίζουν οι οικονομικοί όροι της κοινωνίας των δούλων.

Σύμφωνα με τους κανόνες που ήδη έχει επιβάλει στον εαυτό του, ο ήρωας πρέπει να μάχεται όχι μόνον όταν η νίκη είναι αβέβαιη αλλά κυρίως όταν η αποτυχία είναι βέβαιη. Γιατί τότε μόνον μπορεί να διαφυλαχθεί η τιμή και ο κοινός θάνατος να νικηθεί, τότε μόνον ολοκληρώνεται η νίκη του πνεύματος πάνω στην ύλη.

Ο αγώνας της ανεξαρτησίας που οδήγησε τον Ελληνισμό στον σύγχρονο κόσμο σαν ελεύθερο έθνος έχει να επιδείξει πολλά παραδείγματα απόλυτης στάσης απέναντι στο θάνατο. Ιδιαίτερη εκδήλωση ηρωικού φρονήματος είναι ο Ιερός Λόχος, το πρώτο ελληνικό σώμα οργανωμένου, τακτικού στρατού με σύγχρονο τυπικό στρατολογίας της εποχής.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έφτασε στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας στις 22 Φεβρουαρίου 1821 με σκοπό να συγκροτήσει στρατό και να εξορμήσει νότια προς την πατρίδα. Από τη Μολδοβλαχία, την Τρασυλβανία, τα παράλια της Βουλγαρίας και τις μεσημβρινές επαρχίες της Ρωσίας, έφταναν εκεί Έλληνες της διασποράς όλων των τάξεων γιά να καταταγούν. Αυτοί επάνδρωσαν τον πρώτο Ελληνικό στρατό μαζί με τα ετοιμοπόλεμα σώματα Ελλήνων οπλαρχηγών.
Ο καθαγιασμός της σημαίας της επανάστασης έγινε στο Ιάσιο, στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών, στις 26 Φεβρουαρίου 1821. Η σημαία έφερε από την μία πλευρά τον σταυρό και την εικόνα του μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης με την επιγραφή Έν τούτω νίκα και από την άλλη πλευρά το σύμβολο του μυθικού Φοίνικα και την επιγραφή Έκ της στάχτης μου αναγεννώμαι …

Ο Ιερός Λόχος συγκροτήθηκε λίγο αργότερα στην Φωξάνη, πόλη στα όρια της Μολδαυίας με τη Βλαχία, από τετρακόσιους νεαρούς Έλληνες σπουδαστές, που προέρχονταν από πόλεις της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, κυρίως την Οδησσό της Ουκρανίας. Ο Υψηλάντης πίστευε πως οι νεαροί αυτοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του. Γι’ αυτό τους ονομάτισε από το κλασικό όνομα του Ιερού Λόχου των Θηβών.

Έφεραν εφαρμοστές στολές από μαύρο ύφασμα με τρίχρωμο – κόκκινο, γαλάζιο και άσπρο – εθνόσημο. Στο κράνος κάτω από το λοφίο υπήρχε η φράση Ελευθερία ή Θάνατος και το σήμα της νεκροκεφαλής με χιαστό σχήμα οστών σαν σύμβολο της νίκης πάνω στον θάνατο. Διοικητής τους ορίστηκε ο Γεώργιος Κατακουζηνός.

Στην Φωξάνη, οι απόλεμοι αυτοί σπουδαστές άρχισαν να γυμνάζονται και να εκπαιδεύονται στην χρήση των όπλων και της λόγχης ώστε να γίνουν αξιόμαχοι Λογχοφόροι. Η ορκωμοσία τους έγινε σε λιτή τελετή στο ναό της πόλης:

« Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και της πατρίδος μου.
…………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………….
Ορκίζομαι τέλος πάντων εις το της Θείας Μεταλήψεως φοβερόν Μυστήριον ότι θα υστερηθώ της Αγίας Κοινωνίας εις την τελευταία μου εκείνην ώρα, εάν δεν εκτελέσω απάσας τας υποσχέσεις, τας οποίας έδωσα ενώπιον της εικόνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ».

Στις 7 Ιουνίου του 1821, αποφράδα μέρα, τήρησαν τις υποσχέσεις τους στην εχθρική Βλαχία, στο Δραγατσάνι, στη μονή του Σερμπανεστίου, κοντά στη διάβαση προς την κοιλάδα των Καρπαθίων.
Ενεπλάκησαν σε απρογραμμάτιστη συμπλοκή λόγω μιάς άκαιρης και άστοχης επίθεσης του αρχηγού του ιππικού Βασίλη Καραβιά κατά των Τούρκων, που αμύνονταν κλεισμένοι στη μονή.

Ο Νικόλαος Υψηλάντης, αδερφός του Αλέξανδρου, κινήθηκε με τον Ιερό Λόχο αρχικά κατά του Δραγατσανίου και έπειτα προς βοήθεια του Καραβιά όταν αυτός βρέθηκε σε δυσχερή θέση. Όμως ο Καραβιάς με τους ιππείς του υποχώρησαν και ξέφυγαν προς τα ορεινά ενώ ο Ιερός Λόχος βρέθηκε περικυκλωμένος από τις τουρκικές δυνάμεις.

Εκείνη τη βροχερή μέρα, οι απειροπόλεμοι Έλληνες νεαροί της διασποράς, αυτοί που δεν γνώριζαν έως τότε την πραγματική φωτιά του πολέμου, αντί να τρέξουν να σωθούν, στάθηκαν αγέρωχοι μπροστά στο θάνατο. Σε μιά άνιση μάχη έμειναν αμετακίνητοι στις θέσεις τους και θερίστηκαν από τα πυκνά πυρά και τις απανωτές επελάσεις του τουρκικού ιππικού.

Ο γενναίος οπλαρχηγός Γεωργάκης Ολύμπιος έφτασε καθυστερημένα στο πεδίο της μάχης και πρόλαβε να σώσει εκατό ιερολοχίτες και την σημαία του Λόχου από το σημείο που είχε πέσει ο σημαιοφόρος. Ο Νικόλαος Υψηλάντης σώθηκε τυχαία από έναν φιλέλληνα Γάλλο αξιωματικό, που τον ανέβασε στο άλογό του.

Ο υπόλοιπος στρατός διαλύθηκε μέσα στο φόβο και τη ντροπή. Στις 8 Ιουνίου, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης εξέδωσε την τελευταία δραματική προκήρυξη, όπου αφού εξέφραζε την απόγνωση και την οργή του γιά την αποσύνθεση, τους προδότες και τους λιποτάκτες, δήλωνε πως μόνον η θύμηση του Ιερού Λόχου « …θα είναι πάντοτε το μόνον δροσιστικόν ποτόν της ψυχής μου ».

Τα παιδιά του Μαύρου Λόχου της νεκροκεφαλής, τίμησαν το όνομα της φοβερής φάλαγγας των Θηβαίων. Δεν πρόλαβαν να γίνουν δεινοί πολεμιστές, πρόσφεραν όμως καθαρό αίμα και πίστη και υποθήκευσαν το μέλλον. Δεν τους λυπάμαι, αντιθέτως τους ζηλεύω.

Γιατί νοιώθω παγιδευμένος στα δεσμά της βαρετής ειρήνης.

Γιατί θα ‘θελα να πεθάνω κι εγώ σε μιά μεγάλη μάχη …

Οι εικόνες: Έργα του Peter von Ess. «Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διέρχεται τον ποταμό Προύθο» και «Οι Ιερολοχίτες μάχονται στο Δραγατσάνι ».
Ο Σταυρός και η νεκροκεφαλή από την στολή σε προσωπογραφία του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Οι στίχοι της εισαγωγής: Η πρώτη στροφή από την ωδή του Κάλβου “ Εις τον Ιερόν Λόχον ”.

Οι απώλειες του Ιερού Λόχου: Διακόσιοι άνδρες στο πεδίο της μάχης, μεταξύ αυτών ο σημαιοφόρος Ξενοφών, οι αξιωματικοί Κρόκιας, Σούτσος, Ιωαννίτης και Δρακούλης και ο Ελβετός φιλέλληνας Μπουρντιέ. Τριάντα επτά αιχμάλωτοι αποκεφαλίστηκαν αργότερα στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης: Μεγάλη μορφή της Ελληνικής Επανάστασης. Υπασπιστής του Ρώσου αυτοκράτορα και στρατηγός της αυτοκρατορικής φρουράς. Είχε χάσει το ένα του χέρι στη μεγάλη μάχη της Λειψίας. Προερχόταν από οικογένεια με τίτλους από την εποχή του Βυζαντίου. Του ανατέθηκε το 1820 από την Φιλική Εταιρεία η αρχηγία της Εταιρείας και της Επαναστάσεως. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και πέθανε στη Βιέννη το 1828. Κηδεύτηκε φορώντας την μαύρη στολή του Ιερού Λόχου.

Ο Γεωργάκης Ολύμπιος: Ο σημαντικότερος Έλληνας οπλαρχηγός στο πλευρό του Αλέξανδρου Υψηλάντη με ένα σώμα στρατού χιλίων πεντακοσίων έμπειρων ανδρών.

Κι εμείς: Αν και δεν είμαστε σήμερα ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας, όμως θα θέλαμε αύριο να γίνουμε υπερήφανοι γιά τον εαυτό μας.

πηγή: http://sunwarflag.blogspot.com/2008/07/blog-post.html

AΓNOHΘENTEΣ 1974

20 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

Η Τουρκία των 80 εκατομμυρίων εισβάλλει στη μικρή και προδομένη Κύπρο. Δεκάδες αεροπλάνα και πλοία βομβαρδίζουν σπέρνοντας τον όλεθρο και την καταστροφή. Εκατοντάδες άρματα και χιλιάδες πάνοπλοι τούρκοι στρατιώτες εναντίον μερικών αόπλων ελληνοκυπρίων στρατιωτών. Τα τουρκικά στρατεύματα δολοφονούν, βιάζουν και συλλαμβάνουν αιχμαλώτους τους οποίους είτε δολοφονούν εν ψυχρώ, είτε κακοποιούν άγρια. Για 34 χρόνια τώρα, ο Ζαχαρίας Μακρυνικόλας, ζει με ένα βλήμα από όλμο στο κεφάλι. Ο Μιχάλης Χριστοφόρου με μία σφαίρα σφηνωμένη δίπλα από το μάτι. Ο Λουκάς Γεωργίου με δύο ψε’υτικα πόδια. Ο Μιχάλης Ευαγγέλου με δύο πόδια παραμορφωμένα από τις 20 σφαίρες που δέχτηκε σε αυτά. Ο Ξενής Δαμαλάς παραμορφωμένος από τις βόμβες ναπάλμ. Ο…. Ποίος νοιάστηκε πραγματικά για όλους αυτούς τους ανθρώπους; Μπορεί η Τουρκία να νοιώθει περήφανη για τη «νίκη» της;

 Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ

19 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ
«Ω, αυτή μαθαίνει τους πυρσούς να λάμπουν», λέει ο Ρωμαίος όταν πρωτοβλέπει την Ιουλιέτα στη γιορτή των Καπουλέτων. Η Ιουλιέτα γοητεύεται από τον νεαρό, και σύντομα οι δυο τους πέφτουν στα δίχτυα του έρωτα. Κατάγονται όμως από οικογένειες που τρέφουν έχθρα μεταξύ τους, και γι’ αυτό πρέπει να παντρευτούν κρυφά. Μπορεί άραγε η αγάπη τους να δώσει τέλος στην έχθρα των οικογενειών τους;

Η κλασική και λατρεμένη ιστορία αγάπης του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Οι Καπουλέτοι. Οι Μοντέγοι. Και η έχθρα τους. Ο Ρωμαίος. Η Ιουλιέτα. Και η αγάπη τους. Μια αγάπη που θα ζει αιώνια και θα μαγεύει πάντα μικρούς και μεγάλους. Το θεατρικό έργο του σπουδαίου ‘Αγγλου συγγραφέα Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, διασκευασμένο για παιδιά.

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ 8 ΕΤΩΝ

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

19 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

«…Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος…»

Αυτή την φράση την αποσπάσαμε από ένα όψιμο ποιήμα του Χαίλντερλιν.


Θα ήταν ίσως σωστό να στοχαστούμε νηφάλια το Ρήμα του ποιητή. Μιλά για το κατοικείν του ανθρώπου. Δεν περιγράφει τις καταστάσεις του τωρινού κατοικείν. Κυρίως δεν ισχυρίζεται ότι κατοικείν σημαίνει έχω στην κατοχή μου μια κατοικία.


Όταν ο Χαίλντερλιν μιλά για κατοικείν, έχει κατά νου το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εμπειρικής ύπαρξης [Dasein]. Όμως το «ποιητικό» το εξετάζει με βάση τη σχέση του με τούτο το ουσιωδώς κατανοούμενο κατοικείν.


Το Ρήμα «…ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος…» λέει ότι το ποιείν, και μόνον αυτό, κάνει το κατοικείν του ανθρώπου να είναι κατοικείν. Μόνο το ποιείν επιτρέπει πραγματικά το κατοικείν. Πώς όμως φτάνουμε σε μια κατοικία; Με το κτίζειν. Η ποίηση ως κάτι που επιτρέπει το κατοικείν, είναι κτίζειν.


Το ποιείν οικοδομεί την ουσία του κατοικείν. Ποιείν και κατοικείν όχι μόνο δεν αποκλείονται αμοιβαία αλλά ανήκουν το ένα στο άλλο, αξιώνοντας το ένα την παρουσία του άλλου.


«Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος». Εμείς κατοικούμε ποιητικά; Πιθανώς κατοικούμε πέρα για πέρα αντιποιητικά. Αν είναι έτσι, άραγε ψεύδεται ο ποιητής και δεν λέει την αλήθεια; Όχι. Η αλήθεια των λόγων του επιβεβαιώνεται με τον πιο τρομερό τρόπο. Διότι αντιποιητικό μπορεί να είναι ένα κατοικείν, όταν στην ουσία του είναι ποιητικό. Για να τυφλωθεί ένας άνθρωπος, πρέπει κανονικά, σύμφωνα με την ουσία του, να βλέπει. Ποτέ δεν μπορεί να τυφλωθεί ένα κομμάτι ξύλου. Όταν όμως τυφλώνεται ο άνθρωπος, τότε πάντα τίθεται το ερώτημα αν η τύφλωσή του είναι αποτέλεσμα έλλειψης και απώλειας ή αν εδράζεται στην υπερβολή ή στην υπέρβαση του μέτρου. Ίσως, τότε, το αντιποιητικό κατοικείν μας, η αδυναμία του να λάβει το μέτρο, να προέρχεται από μια παράξενη υπέρβαση του μέτρου, ως αποτέλεσμα της μανίας μας για μέτρηση και υπολογισμό.


Το γεγονός ότι και τον βαθμό που εμείς κατοικούμε αντιποιητικά, μπορούμε να το διαπιστώσουμε ανά πάσα στιγμή, αν γνωρίζουμε τι είναι ποιητικό. Εάν και πότε θα γίνει η στροφή από το αντιποιητικό κατοικείν, μπορούμε να το ελπίζουμε μόνο τότε, όταν δεν θα χάνουμε από το βλέμμα μας το ποιητικό. Πώς και σε ποιο βαθμό οι πράξεις ή η απραξία μας μπορούν να συμβάλλουν σ’ αυτή τη στροφή, το διασφαλίζουμε εμείς οι ίδιοι, αν λάβουμε το ποιητικό στα σοβαρά.


Το ποιείν είναι η θεμελιώδης δυνατότητα του ανθρώπινου κατοικείν. Αλλά ο άνθρωπος δύναται να ποιεί κάθε φορά, μόνο όταν η ουσία του προσοικειώνεται αυτό που επιθυμεί ο ίδιος και, άρα, το χρειάζεται. Το ποιείν είναι αυθεντικό ή μη αυθεντικό ανάλογα με τον βαθμό αυτής της προσοικείωσης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το καθαυτό ποιείν συμβαίνει με ιδιάζοντα τρόπο σε κάθε εποχή.


Martin Heidegger,


αποσπάσματα από το βιβλίο «…Ποιητικά Κατοικεί ο Άνθρωπος…», μετάφραση: Ι. Αβραμίδου, εκδόσεις Πλέθρον
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

Η ΕΛΛΑΔΑ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ

17 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

La Grece Voyage photographique ei litteraire au XIX siecle

ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ «Ο ΠΛΑΤΩΝ»
ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γλώσσα: Γαλλικά-Ελληνικά

Ένα λεύκωμα με σπάνιες φωτογραφίες και κείμενα του 19ου αιώνα. Το φωτογραφικό και λογοτεχνικό ταξίδι στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, σταθμό στο «Μεγάλο γύρο» των καλλιτεχνών, το ανασυνθέτει ο Χάρης Γιακουμής μέσα από ένα σύνολο διακοσίων φωτογραφιών της εποχής, που ο ίδιος έχει επιλέξει. Όλες ανήκουν στην προσωπική του συλλογή και υπογράφονται από τους πιο σπουδαίους φωτογράφους του προηγούμενου αιώνα ή τους αποδίδονται. Η επιλογή και η παράθεση των φωτογραφιών δίπλα σε ταξιδιωτικά κείμενα πολλών συγγραφέων της ίδιας εποχής δίνουν τη δυνατότητα για ένα αυθεντικό φανταστικό ταξίδι στην Ελλάδα του περασμένου αιώνα.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ thulebooks.gr ΑΠΟ  €29.63  €16.00

  Κάντε κλικ εδώ

IN MEMORIAM…

16 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

 ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ;

Τι λοιπόν, της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνη ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι’από ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;
Κι’αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνη;
Τίποτ’άλλο; Στερνό μας απόριμμα
τό κορμί που πετιέται και λυώνη;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζη;
Κι’ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρα απ’ τον τάφο αρχίζη;
 

Η ψυχή ταξειδεύτρα μεσ’ τ’άπειρο
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζη;
που ανεβαίνη στα νέφη απ’ τα πέλαγα
κι’απ’τα νέφη στους κάμπους σταλάζη;
 

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;
Κι’αντί να ’ρθη μια νύχτα αξημέρωτη
ξημερώνει μια αβράδυαστη μέρα;
 

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο;
Κι’ η ζωή μήπως κρύβη την πλάνη;
Ό,τι λέμε πως ζη μήπως πέθανε
κι’είναι αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
 

Φωτερά σκοτάδια (1915)
Γεώργιος Δροσίνης
                                                                                                             

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974

16 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

Το βιβλίο για τις μάχες της ΕΛΔΥΚ το μαύρο καλοκαίρι του ’74. Ένα βιβλίο που κάθε Έλληνας Κύπριος, και μάλιστα νέος, πρέπει να διαβάζει.. Να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλαιότεροι.
Είναι γεμάτο ένταση, ακραίο ρεαλισμό και περιγραφική αποτύπωση της ωμής αλήθειας των μαχών, φορτίζει ψυχικά κάθε Έλληνα και ειδικά τους Κυπρίους, που υπέστησαν τα δεινά της προδοσίας… Ιστορίες πόνου, αίματος, αγωνίας για το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ένα ηχηρό χαστούκι, κατά την άποψή μου, σε αυτούς που με πρόσχημα ότι «όλα είναι προδομένα», δεν υπηρέτησαν την πατρίδα, αλλά κρύφτηκαν δεξιά και αριστερά και δεν κατετάγησαν ως έφεδροι στην Εθνοφρουρά εναντίον του Αττίλα. Είναι αυτοί που διατείνονται σήμερα ότι δεν υπήρξε αντίσταση κατά του εχθρού του ’74, για να καλύψουν τη δική τους απουσία! Ναι, υπήρξε προδοσία, δεν δικαιολογούνται όμως οι λιποτάκτες!
Αυτά τα 19χρονα παιδιά, καταπροδομένα από Ελλάδα και από Κύπρο, έμειναν περήφανα στις θέσεις τους, δεν λιποτάκτησαν, παρά την πίκρα της εγκατάλειψης και τους εγχώριους υβριστές τους… Αντάξιοι των Μαραθωνομάχων, των 300 του Λεωνίδα, των νεότερων του Αλβανικού έπους τίμησαν την ιστορική στολή του Έλληνα στρατιώτη σεβόμενοι, μάλιστα, παρά το πάθος της μάχης, τους αιχμαλώτους του εχθρού. Αγνοί νέοι, καθαρές ψυχές γεμάτες αυταπάρνηση και αλτρουισμό, γνήσια ελληνικές. Δεν υποχώρησαν ακόμα κι όταν περνούσαν τα άρματα πάνω από το σώμα τους.
Ένας σωστός διαχωρισμός του συγγραφέα, άλλο πατρίδα και άλλο οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Δεν πολεμήσαμε για την κυβέρνηση, μας λέει, αλλά για τη διαχρονική τιμή της πατρίδος. Θυσίασαν την προσωπική τους ζωή, σακατεμένοι, ψυχικά άρρωστοι και ανάπηροι οι πιο πολλοί, για να τους πετάξει η επίσημη πολιτεία Ελλάδος και Κύπρου έξω από τα πολυτελή της γραφεία για να μην ενοχλούν. Η ίδια ιστορία με όλους τους ήρωες της ιστορίας μας, Κολοκοτρώνη, Νικηταρά και εκατοντάδες γνωστούς και κυρίως αγνώστους απλούς ανθρώπους, που θυσίασαν τα πάντα για την πατρίδα, για να εισπράξουν την παραγνώριση και την ασέβεια της επίσης πολιτείας, η οποία έχτισε τις καρέκλες της πάνω στο αίμα τους.
* Φιλόλογος
Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είχε άλλο τίτλο. Όπως,
«Η υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων»,
«Οι νεκροί ζωντανοί αντιστέκονται»,
«Στην κόλαση της ΕΛΔΥΚ»,
«Πόνος κι αγάπη Πατρίδας».

Μπορείτε να το βρείτε εδώ