ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΥΨΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ 6ος-11ος

2 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

Το βιβλίο, το οποίο ειρήσθωι εν παρόδωι προλογίζω, προσφέρει πολύτιμες γνώσεις για την περίοδο από τον 6ο έως τον 11ο, κυρίως όμως χρησιμεύει για τη διεξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων ως προς το πως πρέπει να ασκείται η εξωτερική πολιτική από ένα υπεύθυνο και σοβαρό κράτος. Το σημερινό ελληνικό παράδειγμα αποτελεί μνημείο κακίστης εξωτερικής πολιτικής εκτιμήσεως από πολιτικές ανθυπομετριότητες, και ασφαλώς είναι προς αποφυγήν.

Η Βυζαντινή Γεωστρατηγική άγγιξε την τελειότητα και αυτό διότι προσηρμόσθη εγκαίρως στα νέα δεδομένα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους. Τόσο ο αυτοκράτωρ, όσο και οι αξιωματούχοι του, εκλήθησαν επανειλημμένως να βρουν τις αναγκαίες λύσεις για την επιβίωση του κράτους, πέραν της επέκτασης. Τον κλασσικό ρωμαϊκό δρόμο της επέκτασης τον ακολούθησε μόνον ο Ιουστινιανός με την περίφημη reconquesta (επανακατάκτηση των απωλεσθέντων δυτικό-ρωμαϊκών εδαφών) η οποία κόστισε μακροπρόθεσμα. Επομένως η βασική επιδίωξη των Βυζαντινών εστράφη στη διατήρηση του κράτους και την επιβολή της ισχύος του όχι με πόλεμο, αλλά μέσω της διπλωματικής οδού κατά κύριο λόγο, δίχως βεβαίως να παραμελείται ο Στρατός.

Είναι πράγματι εκπληκτικό το γεγονός της επιβίωσης μιας Αυτοκρατορίας επί Χίλια Έτη, η οποία εδέχετο πίεση από όλα τα σημεία του ορίζοντος. Πότε «με το καρότο» και «πότε με το μαστίγιο» επέτυχε εκπληκτικές επιδόσεις στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα της εποχής. Αρκεί να αναφέρω τη δημιουργία της λεγομένης «Βυζαντινής Κοινοπολιτείας» με τα ομόδοξα έθνη, χίλια και πλέον χρόνια πριν την Αγγλική και σε πολύ δύσκολους καιρούς.
Ιδιαίτερα η Βυζαντινή Υψηλή Στρατηγική από τον 6ο έως τον 11ο αιώνα, όπως την εξετάζει ο Χαράλαμπος Παπασωτηρίου στο ομώνυμο πόνημά του, αποτελεί σημείο αναφοράς για τις διεθνείς σχέσεις. Πρόκειται για έναν μνημειώδη συνδυασμό της μακροπροθέσμου προσηλώσεως στην Βυζαντινή Ιδεολογία με τη βραχυπρόθεσμη πολιτική ευελιξία και την πολιτισμική επιρροή που κατέστησαν το Βυζάντιο μοναδικό. Η αποθέωση δε αυτής της Υψηλής Στρατηγικής λαμβάνει χώρα στα χρόνια της Μακεδονικής Δυναστείας, της ενδοξοτέρου στον ιστορικό βίο της αυτοκρατορίας.
Με δύο λόγια, η στρατηγική αυτή συνίστατο, με βάση 3 (τρεις) ομοκέντρους κύκλους:

Τον εσωτερικό, ο οποίος περιελάμβανε άπασα τη βυζαντινή επικράτεια.

Τον ενδιάμεσο όπου αναπτύσσονταν οι συμμαχίες με τα λεγόμενα «κράτη μαξιλάρια.»

Τον εξωτερικό, όπου η βυζαντινή διπλωματία αποσκοπούσε στην οικοδόμηση μιας πολιτικής ισορροπίας δυνάμεων.

Βεβαίως, η αδρομερής περιγραφή του βυζαντινού μυστικού που παρετέθη πιο πάνω, αναλύεται από τον συγγραφέα με πληρότητα στις 300 σελίδες του βιβλίου, έως την παραμικρή λεπτομέρεια, ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι λιτή και κατανοητή.

Ίων Ρωμανός (lalei-kairia.blogspot.com)

Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

2 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ
«Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του  τέρατος τούτου».

Αι ατομικαί ιδέαι μου, φίλε, δεν φαίνονται να έχωσι τίποτε το πρακτικόν και διά τούτο δεν αγαπώ να τας εκθέτω. Σέβομαι άλλως τους νόμους και το πολίτευμα της πατρίδος μου και δεν θέλω να ομολογήσω ότι είμαι απολυταρχικός και ότι δεν πρεσβεύω την καθολικήν ψηφοφορίαν. Αλλά και αν σου έλεγα τοιούτο τι θα εχρειάζετο να σου αναπτύξω διά μακρών το θέμα, να δαπανήσω μάτην πολλάς λέξεις, να σου κλέψω τον πολύτιμον καιρόν σου, χωρίς ελπίδα όχι να πεισθείς αλλ’ ουδέ να μ’ εννοήσεις και μου αποδώσεις εν μέρει δίκαιον τουλάχιστον. Απλώς σου λέγω ότι παραιτούμαι δικαιώματος το οποίον δεν με ωφελεί, ουτ’ εμέ ούτε τους άλλους. Όσον αφορά την δωροδοκίαν, μη πιστεύεις ότι την βλελύττομαι τόσον, όσον φαίνομαι. Είναι άλλαι πολύ χειρότεραι εκλογικαί διαφθοραί. Το κατ’ εμέ, φρονώ ότι η δωροδοκία είναι το μικρότερον κακόν.


– Το μικρότερον κακόν; επανέλαβεν ο ξένος.

– Ναι· φρονώ, είπεν, ότι η δωροδοκία είναι το μικρότερον κακόν. Μην ακούεις μερικούς φαρισαίους, οίτινες σχίζουν διά κάθε τι τα ιμάτιά των, μήτε μερικούς άλλους ψιττακούς ηθικολόγους των εφημερίδων, οίτινες ρηγνύουν υπερβολικάς φωνάς με τόσην αφέλειαν και αγαθοπιστίαν δι’ όλα τα πράγματα. Οι πρώτοι ομοιάζουσι τους ηττημένους της αύριον, οίτινες θα ζητήσουν την ακύρωσιν της παρούσης εκλογής ως διεξαχθείσης τη βοηθεία της δωροδοκίας. Οι δεύτεροι ουδόλως ενεβάθυναν εις τα πράγματα και δεν αντελήφθησαν την έννοιαν, ήτις είναι παντός ζητήματος ο πυρήν. Πετώντες από γενικότητος εις γενικότητα περιέδρεψαν συλλογήν τινα ηθικών αξιωμάτων, την οποίαν νομίζουσιν αλάνθαστον πανάκειαν προς θεραπείαν πάσης πολιτικής και κοινωνικής νόσου. Όπου γενικότης, εκεί και επιπολαιότης. Διά να είναι τις εμβριθής πρέπει να εγκύπτει εις βαθείαν των πραγμάτων μελέτην.

Διατί δε και τινές των νεαρών πολιτευομένων εν Ελλάδι, δι’ ούς φαίνεται ότι πληρούται δευτέραν φοράν εις βάρος μας η κατάρα, την οποίαν ο Θεός κατηράσθη διά του προφήτου Ησαΐου τον Ισραήλ λέγων: Και οι νεανίσκοι άρξουσιν υμών –διατί, λέγω, τόσον κακοζήλως, αν όχι τόσον κακοπίστως, κραυγάζουσι κατά της πλουτοκρατίας; Τι τους κακοφαίνεται; qui veut la fin, veut les moyens. Η ηθική δεν είναι επάγγελμα και όστις ως επάγγελμα θέλει να την μετέλθει, πλανάται οικτρώς και γίνεται γελοίος. Όστις πράγματι φιλοσοφεί και αληθώς πονεί τον τόπον του και έχει την ηθικήν όχι εις την άκραν της γλώσσης ή εις την ακωκήν της γραφίδος αλλ’ εις τα ενδόμυχα αυτά της ψυχής, βλέπει πολύ καλά ότι είναι αδύνατον να πολιτευθεί. «Κυάμων απέχεσθε!»

Ο Χριστός είπεν: «Ου δύνασθε Θεώ λατρεύειν και Μαμμωνά»

Διατί δεν έλαβεν ως όρον αντιθέσεως άλλο τι βαρβαρικόν είδωλον; Διατί δεν είπε «Θεώ και Μολώχ ή Θεώ και Ασταρώθ ή Θεώ και Βάαλ;» Διότι ο Μαμμωνάς είναι ισχυρός, ο κραταιότατος, όστις υποτάσσει παν άλλο είδωλον και τον Μολώχ και τον Ασταρώθ και τον Βάαλ. Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αύτη καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς.
(Αλ. Παπαδιαμάντη, Οι χαλασοχώρηδες)

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

1 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ
….Αρκεί να ρίξουμε γύρω μας μόνο μια ματιά, για να διαπιστώσουμε ότι επιχειρείται παντού, σε όλους τους τομείς, να υπαχθούν τα πάντα στην ομοιομορφία, είτε πρόκειται για τα ίδια τα ανθρώπινα άτομα, είτε για τα πράγματα ανάμεσα στα οποία οι άνθρωποι κινούνται και αναπνέουνׂ είναι προφανές ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σύνθλιψη κάθε ποιοτικής διαφοράς.

…..για να υπάρχει πράγματι ομοιομορφία , θα έπρεπε να υποτεθεί η ύπαρξη όντων χωρίς καμμία ιδιότητα, όντων που δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από απλά αριθμητικά «νούμερα»ׂ επίσης, ότι μια τέτοια ομοιομορφία είναι παντελώς απραγματοποίητη, και ότι όλες οι προσπάθειες που καταβάλλονται για την πραγματοποίησή της στο ανθρώπινο πεδίο δεν θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα παρά την απογύμνωση – λιγότερο ή περισσότερο πλήρη- των όντων από τα ιδιαίτερα ποιοτικά τους στοιχεία, μετατρέποντάς τα , στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό, σε πλάσματα που δεν θα διέφεραν πολύ από απλές μηχανές……
Σε αυτόν ακριβώς τον σκοπό τείνουν, από κοινωνική άποψη, οι «δημοκρατικές» και «εξισωτικές» αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες όλα τα ανθρώπινα άτομα είναι «ίσα» μεταξύ τους, πράγμα που οδηγεί στον παράλογο ισχυρισμό πως όλοι είναι ικανοί και άξιοι για όλα. Μια τέτοια «ισότητα» δεν βρίσκεται πουθενά στην φύση, αποτελεί μια εντελώς αστήρικτη υπόθεση…..

ΡΕΝΕ ΓΚΕΝΟΝ (RENE GUENON), από το βιβλίο «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ» , εκδ. Πεμπτουσία, μετάφραση Γ. Τρίγκας

Τα βιβλία αυτά μπορείτε να τα βρείτε εδώ

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

1 Αυγούστου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

….Αρκεί να ρίξουμε γύρω μας μόνο μια ματιά, για να διαπιστώσουμε ότι επιχειρείται παντού, σε όλους τους τομείς, να υπαχθούν τα πάντα στην ομοιομορφία, είτε πρόκειται για τα ίδια τα ανθρώπινα άτομα, είτε για τα πράγματα ανάμεσα στα οποία οι άνθρωποι κινούνται και αναπνέουνׂ είναι προφανές ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σύνθλιψη κάθε ποιοτικής διαφοράς.



…..για να υπάρχει πράγματι ομοιομορφία , θα έπρεπε να υποτεθεί η ύπαρξη όντων χωρίς καμμία ιδιότητα, όντων που δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από απλά αριθμητικά «νούμερα»ׂ επίσης, ότι μια τέτοια ομοιομορφία είναι παντελώς απραγματοποίητη, και ότι όλες οι προσπάθειες που καταβάλλονται για την πραγματοποίησή της στο ανθρώπινο πεδίο δεν θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα παρά την απογύμνωση – λιγότερο ή περισσότερο πλήρη- των όντων από τα ιδιαίτερα ποιοτικά τους στοιχεία, μετατρέποντάς τα , στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό, σε πλάσματα που δεν θα διέφεραν πολύ από απλές μηχανές……


Σε αυτόν ακριβώς τον σκοπό τείνουν, από κοινωνική άποψη, οι «δημοκρατικές» και «εξισωτικές» αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες όλα τα ανθρώπινα άτομα είναι «ίσα» μεταξύ τους, πράγμα που οδηγεί στον παράλογο ισχυρισμό πως όλοι είναι ικανοί και άξιοι για όλα. Μια τέτοια «ισότητα» δεν βρίσκεται πουθενά στην φύση, αποτελεί μια εντελώς αστήρικτη υπόθεση…..

ΡΕΝΕ ΓΚΕΝΟΝ (RENE GUENON), από το βιβλίο «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ» , εκδ. Πεμπτουσία, μετάφραση Γ. Τρίγκας

ΕΓΩ Θ’ ΑΝΤΕΞΩ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

31 Ιουλίου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

..Είναι παλιά σας συνήθεια
να ξεκάνετε τους καλούς συγγραφείς,
εσείς ή τους τρελλαίνετε, ή κλείνετε τα μάτια σαν αυτοκτονούν,
ή πάλι βρίσκετε δικαιολογίες για τα ναρκωτικά τους,
και μιλάτε για παραφροσύνη και μεγαλοφυΐα,
όμως εγώ δεν θα τρελαθώ για να σας ευχαριστήσω,
δεν θα σας κολακέψω μ’ έναν πρώιμο θάνατο,
ώ, όχι, εγώ θ’ αντέξω ως το τέλος,
θα νοιώσω τα μίση σας να γλιστράνε στα πόδια μου
σαν ευχάριστο γαργάλημα,
να τα κοιτάζουν κοροϊδευτικά,
αν και πολλοί κινούνται ύποπτα,
φοβούνται να πουν πως σας μισούν•
η γεύση της αρβύλας μου;
Ορίστε η γεύση της αρβύλας μου,
χαϊδέψτε την,
βγάλτε και το βερνίκι με τη γλώσσα σας.

ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

(απόσπασμα από το ποίημα Χαιρετισμός τρίτος Έζρα Πάουντ, εκδ. Δωδώνη , μετάφραση Η. Κυζηράκου)

ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΑΙΩΝΙΑ ΕΠΑΙΝΟΥΝ

28 Ιουλίου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ
«…Ένας άνθρωπος με πλούσιο πνεύμα σε πλήρη μοναξιά ψυχαγωγείται θαυμάσια με τις δικές του σκέψεις, ενατενίσεις και φαντασία, ενώ η συνεχής εναλλαγή από παρέες, θεάματα, γιορταστικές εκδηλώσεις, εκδρομές δεν μπορεί να αποτρέψει τη βασανιστική πλήξη ενός πνευματικά αμβλυμένου. Ένας καλός, μετριοπαθής, ήπιος χαρακτήρας μπορεί να είναι ευχαριστημένος υπό συνθήκες φτώχειας, ενώ ένας άπληστος, φθονερός και κακός δεν είναι ευχαριστημένος μέσα σε όλα τα πλούτη. Ακόμα, για κάποιον που έχει διαρκώς την απόλαυση μιας εξαιρετικής, πνευματικά σημαντικής ατομικότητας, οι περισσότερες των γενικά επιδιωκόμενων απολαύσεων είναι εντελώς περιττές, και μάλιστα μόνο ενοχλητικές και βαρετές….

Και ο Σωκράτης, βλέποντας κάποια πολυτελή εμπορεύματα που ήταν απλωμένα για πούλημα, είπε: “Πόσα πράγματα λοιπόν υπάρχουν που δεν τα έχω ανάγκη!”…………….
Από αυτά λοιπόν συνάγεται ότι η εξάρτηση του ανθρώπου από τις εξωτερικές περιστάσεις είναι πολύ μικρότερη απ’ ό, τι νομίζουμε συνήθως. Μόνο ο παντοδύναμος χρόνος ασκεί και εδώ τα δικαιώματά τουׂ σ’ αυτόν υποκύπτουν σιγά σιγά τα σωματικά και τα πνευματικά χαρίσματα. Μόνο ο ηθικός χαρακτήρας δεν καταβάλλεται από τον χρόνο»

Άρθουρ Σοπενχάουερ (Το ασήμαντο αιώνια επαινούν, εκδ. Κάκτος, μετάφραση Ξ. Αρμύρος)

ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ

28 Ιουλίου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

Ευστράτιος Καμπάνης, Δεκανέας
(Μικρασία 1919-1922)

….Μεσ’ στο σκοτάδι που πέφτει ακούγονται αδιάκοπα μονολεκτικές διαταγές. Κανένας δεν κοιμάται. Όλοι προετοιμάζονται για την ημέρα που έρχεται. Και μόλις χαράζει η 29η Αυγούστου, οι τούρκοι βλέπουν απορημένοι να ξεχύνονται τα αποδεκατισμένα Τάγματα για να καταλάβουν τους Ντουά- Τεπέ. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτούς τους στρατιώτες που φτάνουν 600 μέτρα νότια από την κορυφή αυτών των λόφων.
Εκεί τα πυκνά πυρά τους καθηλώνουν. Έπειτα όσοι τελικά επέζησαν δεν θυμούνται πόσες φορές ανέβηκαν και κατέβηκαν σ’ αυτές τις θέσεις.
Όσο περνάει η ώρα, τόσες περισσότερες μονάδες δίνουν το αίμα τους για να σταματήσουν την προέλαση του εχθρού.
Η διαταγή είναι απλήׂ «ο εχθρός δεν πρέπει να περάσει ׂ αμυνθήτε μέχρις εσχάτων».
Οι τούρκοι ανατρέπονται, ανατρέπουν, ανατρέπονται.
Η ώρα περνά.
Η γη δέχεται όλο και περισσότερο αίμα.
Στις 20.45 η Στρατιά είναι πια ασφαλής.
Τώρα «μπορείτε να απαγκιστρωθήτε..».
Πέφτει το σκοτάδι.
Κανένας δεν εγκαταλείπει τη θέση του.
Όλοι είναι αποφασισμένοι να φύγουν με τους νεκρούς και τους τραυματίες τους.
Ο εχθρός δεν πέρασε.
Δεν μπορούσε να περάσει.
Εκεί, στο Σαγγάριο πολεμούσε ένας λαός, που τότε ακόμα είχε τη θέληση να νικήσει…
Τουλάχιστον έτσι πίστευαν όλοι εκείνοι οι ήρωες που κανένας πια δεν τους θυμάται.
*
Οι τραυματιοφορείς μεσ’ στο σκοτάδι ψάχνουν να βρουν τους ζωντανούς.
Κάποια στιγμή ο Καρυοφύλλης στο φως του φεγγαριού βλέπει το Σακελλάρη. Ο λοχαγός είναι βαριά τραυματισμένος.
Ίσα- ίσα που αναπνέει.
Όταν τον μεταφέρουν στις γραμμές άμυνας για διακομιδή, νιώθει πως το τέλος του πλησιάζει.
Κι όπως ένας στρατιώτης τον σκεπάζει με μια κουβέρτα, εκείνος αναγνωρίζει στο πρόσωπό του τον Σαββαϊδη.
Κάτι ψιθυρίζει. Ο Στέλιος σκύβει για ν’ ακούσει.
Ο επιθανάτιος ρόγχος τον εμποδίζει.
Ξεχωρίζει μονάχα πως « ο εχθρός δεν πέρασε…πατέρα…».
Έπειτα σιωπή.
Ο εχθρός δεν πέρασε, λοχαγέ.
Η Στρατιά πέρασε το Σαγγάριο και τραβά για τον Εσκή- Σεχίρ, κύριε Σακελλάρη.
Το όνειρο δεν λέει να πεθάνει.
Η τρέλα, η ουτοπία, η πρόκληση συνεχίζονται…

Μ. Κοκκινάρης, « Ευστράτιος Καμπάνης, Δεκανέας,ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ (Μικρασία 1919-1922),

Εκδ. Αρμός.

βρείτε το βιβλίο εδώ

Te voglio bene assai

26 Ιουλίου /
Δημοσιεύτηκε απο τις Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ